SOPHIE SCHOLL

 

 

“Mijn God, ik kan niet anders dan stamelen tegen U. Ik kan niet anders dan naar U mijn hart uitstrekken, aan U duizend verlangens ontrukken. Daar ik zo zwak ben dat ik er niet in slaag op U gericht te blijven, vernietig in mij wat mij verwijdert, en ontruk mij aan u met geweld, want alleen met U ben ik gelukkig! Ach, hoe verder ik van U verwijderd ben, des te sterker is het verdriet dat ik voel! En toch ben ik vaak leeg en afgestompt. ... Beter een ondraaglijk verdriet dan een apathisch vegeteren. Beter een brandende dorst. Ik vraag liever om verdriet, verdriet, verdriet dan om een leegte te voelen, ja, een leegte, en deze te voelen zonder een werkelijk gevoel. Ik wil mij tegen dit alles verzetten”.

Sophie Scholl
lid van Die Weisse Rose,
op 22 februari 1943 door het naziregime terechtgesteld