Het werk van opvoeding en liefde van de Caritasgroep in Ypacaraí

 

De Caritas van de parochie van Ypacaraí heeft al jaren in Nederland en België donateurs die hun bijdrage geven, opdat zij de onbemiddelde mensen van de parochie kan helpen, waaronder de stichting De Schakel van het dekenaat Susteren, de stichting Opala van Heerlen, beide in het bisdom Roermond (Nederland), en de organisatie Stelimo van het bisdom Hasselt (België), buiten degenen dit op persoonlijke titel hebben willen bijdragen. Deze donateurs stellen vertrouwen in de Caritas van Ypacaraí, omdat hun gaven niet bestemd zijn voor wie, ook al kan hij zelfredzaam zijn, ervoor kiest te leven in afhankelijkheid; de naastenliefde tussen de Kerken is samen delen met de armsten en de ware behoeftigen: voor hen is hun ondersteuning bestemd.

In dit artikel staat dus de uitleg centraal dat de Caritas, het hart van de parochie, zich in de pastoraal ervan invoegt als een integraal deel van een discours van vorming en reflectie dat de mens de waardigheid laat ontdekken van het mens en kind van God zijn en dat de caritas in de Kerk te verbinden is met de gerechtigheid.

 

separador py

 

In de parochie Sagrado Corazón de Jesús van Ypacaraí is de Caritasgroep al vele jaren actief, en wel sinds in 2003 de parochie is toevertrouwd aan de Gemeenschap Redemptor hominis.

In deze jaren is de Caritas van de parochie, gevormd door een klein aantal personen die met veel edelmoedigheid en opofferingCaritas un signo para todos 4 werkzaam zijn, een referentiepunt geworden voor alle burgers en heeft het idee postgevat dat de Caritas het hart van de Kerk is, het middelpunt van heel haar pastorale activiteit. Enerzijds wenden zich tot haar parochianen die personen of gezinnen in financiële problemen signaleren, en anderzijds mensen die gaven willen doen om hen te helpen.

Veel mensen zijn door middel van de Caritasgroep geholpen: werkelijk arme mensen die geen andere ondersteuning hebben, die alleen en niet lui of mensen zijn die geen zin hebben om te werken. De Caritas is niet geroepen om hen te helpen die kunnen werken en derhalve in staat zijn voor zichzelf te zorgen.

Als de Caritas dat zou doen, zou zij leeglopers en zwervers bevoordelen die hun eigen verantwoordelijkheid niet op zich willen nemen. Zoals de heilige Paulus zegt: “Als iemand niet wil werken, zal hij ook niet eten” (2 Tess. 3, 10).

Het eerste dat de leden van de Caritasgroep doen, is immers direct contact op te nemen met de situatie van de gesignaleerde gevallen. Zij gaan de huizen binnen, luisteren naar de geschiedenis van ieder, controleren of die armoede het resultaat is van een ongerechtigheid of het in de steek laten door wie de plicht had de zorg op zich te nemen voor die mensen of voor de ontbroken toekenning van subsidie door instellingen die hun plicht verzaken, of om andere redenen. De leden van de groep luisteren ook naar de mening van de coördinatoren van de capillas, die de situaties goed kennen en weten wie werkelijk er behoefte aan heeft een menselijke en economische ondersteuning te krijgen.

Degenen die in de steek gelaten zijn, zijn immers talrijk: vooral ouders op leeftijd die door hun kinderen en ongehuwde moeders die door hun partners in de steek gelaten zijn.

Daarom moet de Caritas de situaties goed analyseren en daarbij een verschil maken tussen een arme die werkelijk geen ondersteuning heeft, en een ander van wie familieleden hun eigen verantwoordelijkheid niet willen nemen. In dit geval moet zij er bij hun op aandringen dit wel te doen.Caritas un signo para todos 2

Het klassieke geval is dat van ongehuwde moeders die, in de steek gelaten door de vader van hun kinderen, hun toevlucht nemen tot de Caritasgroep om levensmiddelen of medicijnen te vragen. Men luistert natuurlijk met veel liefde en respect naar hen en men vraagt naar de vader van hun kinderen. Het doel is hen te begeleiden en te ondersteunen, opdat zij de moed hebben de rechten van hun kinderen te waarborgen door te eisen dat de vader zijn plicht doet hen te erkennen en te onderhouden. Rechten die door de wet van Paraguay worden erkend: deze verplicht namelijk de biologische vader een maandelijkse toelage voor het levensonderhoud van zijn kinderen te bestemmen.

Wie niet ieder mogelijke poging heeft ondernomen om de eigen rechten erkend te zien, wordt niet bijgestaan, anders zou de Caritas het vertrouwen beschamen van hen die een geldelijke bijdrage hebben gegeven, waarbij zij zich vaak het noodzakelijke ontzegden, zoals de weduwe in het evangelie die haar penningske had gestort, hoewel ze zeer arm was.

Één ding is arm zijn en een ander ellendig zijn.

“Ellende - zo schrijft paus Franciscus - valt niet samen met armoede: ellende is armoede zonder vertrouwen, zonder solidariteit, zonder hoop”.

Daarom gaat de charitatieve activiteit van de Caritas gepaard met de inzet om op te voeden en doet een beroep op de publieke instellingen die belast zijn met het uitvoeren van de wetten en de regelingen die erop gericht zijn de oorzaken van de staat van de behoeften te analyseren en de normen te doen respecteren om de rechten van de zwaksten te garanderen.

Wij willen als Caritas altijd overeenkomstig de wet opereren.

Het is soms zeer triest sommige vragen voor ondersteuning te moeten afwijzen, hoewel er de adequate uitleg betreffende het geval wordt gegeven, het is echter de enige manier om een einde te maken aan een verkeerd begrepen goedheid die in iemand de luiheid en de gewenning begunstigt en doet groeien om altijd van anderen afhankelijk te zijn, terwijl men zijn verantwoordelijkheid ten opzichte van eigen plichten en rechten niet neemt.

Vanwege het werk dat in de loop van deze jaren door de Caritas tot stand is gebracht, en de wijze waarop zij dit doet, heeft zij de achting verworven van veel parochianen die haar steunen met hun donaties, hoe groot of klein die ook zijn.

In onze parochie is het onder andere een vaste gewoonte geworden gedurende de eucharistievieringen een mand met nietCaritas un signo para todos 1it bederfelijke levensmiddelen aan te bieden ter gelegenheid van belangrijke gebeurtenissen zoals het afsluiten van de catechese, de eerste communie, in enkele scholen het einde van het schooljaar, of de viering van een verjaardag of de verjaardag van een huwelijk. De Caritasgroep brengt deze dan naar de mensen die ze nodig hebben. Immers, wanneer de Kerk een gedachtenis viert, mogen wij de armsten niet vergeten.

Het is heel aangrijpend de vreugde te zien die zich weerspiegelt op de gezichten van de kinderen, wanneer zij hun gave naar het altaar brengen: zij voelen zich nuttig en dat kan een gunstig ogenblik zijn waarop de edelmoedigheid wortel kan schieten in hun hart. Nog ontroerender is het, wanneer sommige kinderen hun eigen spaarcentjes uit hun spaarpot halen. Grote lof verdienen de ouders die ondanks hun economische armoede vaak in hun hart een grote edelmoedigheid hebben jegens de ander en op hun kinderen van kleins af aan een houding overdragen om wat ze bezitten, en niet alleen wat als overtollig wordt beschouwd, samen te delen.

Door zo te handelen is de Caritasgroep voor heel de parochie veranderd in een teken van hoe de christelijke liefde op de juiste wijze moet worden verstaan. Door middel van haar opereren herinnert zij alle christenen eraan dat zonder de liefde niets van wat men in de Kerk doet, betekenis heeft.

Een teken is echter alleen maar een teken. De Caritasgroep pretendeert niet zich in de plaats te stellen van de publieke instellingen in de strijd tegen de uiterste armoede en heeft niet de ambitie alle problemen die eruit voortvloeien, op te lossen.

Daarom is onze Caritas actief door een voortdurende en methodische werkzaamheid te ontwikkelen en dit ook gepaard te laten gaan met een educatieve inspanning ten aanzien van enkele tientallen gezinnen van Ypacaraí. Deze hulp die binnen het tijdsbestek van een heel jaar wordt gegeven, wordt zo geconcipieerd en verwezenlijkt dat men de werkelijke mogelijkheden van de parochie om in te grijpen en het aantal van de meest behoeftigen die zich presenteren om hun problemen uiteen te zetten, voor ogen houdt.

Hoe groot ons verlangen ook is om een zo groot mogelijk aantal mensen te bereiken en te helpen, de resultaten van onze activiteiten zullen ten opzichte van de nood altijd beperkt blijven. Daarom wordt de Caritasgroep niet moe allen eraan te herinneren zich ten dienste te stellen van de armsten, opdat niemand zich in de steek gelaten voelt.Caritas un signo para todos 3it

Meer dan ooit hiervan overtuigd, hernieuwen wij deze uitnodiging juist in de huidige omstandigheden die ons confronteren met de pandemie van het coronavirus.

Caritas zet vandaag haar inzet voort overeenkomstig haar beginselen en methoden.

De armen die wij helpen, degenen die wij regelmatig in hun huizen bezoeken, hebben concrete gezichten en zijn onze vrienden. Onze handen zijn niet eenvoudigweg handen, uitgestoken in een gebaar dat ook vernederend kan blijken voor wie zelfs in de anonimiteit heeft gewacht in de rij onder de zon in afwachting van het ogenblik om de gehoopte hulp te krijgen.

Wij organiseren geen volkstafels of een massale uitdeling van levensmiddelen. Als wij dat zouden doen, zouden wij een terrein betreden dat niet beantwoordt aan de aard van de Caritasgroep.

Ook in deze tijd van de pandemie blijft de Caritas met haar werkzame aanwezigheid het hart van de parochie, daarbij de gezinnen ondersteunend die vandaag meer dan ooit hun nood door deze situatie zien verergeren.

Mary Beatriz Portillo

 

(Vertaald uit het Italiaans door Drs. H.M.G. Kretzers)

 

 

24/10/2020