Het bisdom Mbalmayo strekt zich uit ten zuiden van Mbalmayo, de hoofdstad van Kameroen. Het gebied ervan bevat tweeDiocesi di Mbalmayo 2 bestuurlijke departementen van de streek van het Centrum: Nyong-et-Soo (hoofdstad: Mbalmayo) en Nyong-et-Mfoumou (hoofdstad: Akonolinga)[1], dat ten opzichte van het eerste wordt gekenmerkt door een achterstand van de fundamentele infrastructuren zoals wegen, scholen en ziekenhuizen.

Het bisdom Mbalmayo is een suffragaanbisdom van Mbalmayo. De oppervlakte ervan is 9.753 km2 en telt een bevolking van 374.459 inwoners, van wie er 198.216 katholiek zijn[2]. Voor het overige betreft het merendeels protestanten; enkele islamitische gemeenschappen zijn aanwezig in de stadskernen.

Wat de autochtone bevolkingen betreft, zijn er in het gebied van het bisdom verschillende etnische groepen van Bantoeoorsprong aanwezig. Er bevinden zich in wezen twee culturele gebieden: het gebied dat overheerst, is dat welk is verbonden met het volk van de Beti; het gebied van de Maka-volken is aanwezig in het departement Nyong-et-Mfoumou.

Het gebied bevindt zich midden in Equatoriaal-Afrika, dat wordt gekenmerkt door een oerwoud dat in verval is geraakt door het uitbuiten van het oerwoud en de landbouwgrond. Het klimaat, dat wordt gekenmerkt door zware stortbuien en een overvloedige vochtigheid, kent vier verschillende seizoenen: twee droge seizoenen die afwisselen met twee seizoenen van regens van verschillende intensiteit.

De landbouw vormt de belangrijkste bron van inkomsten van deze streek vooral dankzij de productie van cacao, koffie en culturen voor voedselgebruik. Ook vormt de visserij in de Nyong-rivier een rendabele activiteit. De exploitatie van het kostbaar hout van het oerwoud is vooral bestemd voor de export.

Enkele korte historische gegevens over Mbalmayo

Vanaf de jaren ’30 van de vorige eeuw droeg de intensivering van de koloniale economie bij aan de ontwikkeling van het oude Diocesi di Mbalmayo 3centrum van het Duitse bestuur, Vimli geheten, en vervolgens Mbalmayo genoemd.

In de jaren ’50 bereikte die ontwikkelingsbeweging haar hoogtepunt. Zij werd gekenmerkt door de verwezenlijking van verschillende stedelijke infrastructuren en migratiegolven, ook vanuit de meest afgelegen streken van het land, die van Mbalmayo een multi-etnische stad maakten.

Van het leven van Mbalmayo in het koloniale tijdperk en ten tijde van de eerste evangelisatie zijn de romans Ville cruelle uit 1954 en Le pauvre Christ de Bomba uit 1956 van de beroemde schrijver Alexandre Biyidi, meer bekend onder de pseudoniemen Eza Boto en Mongo Beti, een blijvend, bevoorrecht getuigenis. De gruwelijke misdaden, juist in die jaren in de stad bedreven, zorgden ervoor dat de titel van de roman Ville cruelle intussen de nieuwe bijnaam van Mbalmayo werd.

De jaren ’60 markeerden echter door de gevolgen van de revolutie in het vervoer een zeker verval van de stad, dat nog werd benadrukt door de volgende economische crises. Mbalmayo blijft echter een wezenlijk knooppunt van communicatie en een belangrijk bestuurscentrum. Het trekt vooral de jongeren van het platteland van het Centrum en het Zuiden van Kameroen enDiocesi di Mbalmayo 4 ook van de landen in de buurt aan dankzij de aanwezigheid van talrijke en gekwalificeerde middelbare scholen. Enkele vestigingen voor de bewerking van hout maken van Mbalmayo praktisch het enige industriële centrum van de streek.

De schepping en structurering van de plaatselijke Kerk

Op 22 augustus 1961 was ten gevolge van de oprichting van het gelijknamige bisdom (24 juni 1961) de stad Mbalmayo, die vanaf de periode van de Duitse kolonisatie met de paters pallottijnen en ook daarna ten tijde van de Franse kolonisatie met de paters spiritijnen de spil van de evangelisatie van Zuid-Kameroen was geweest, enthousiast en trots als zijn eigen herder mgr. Paul Etoga (1911-1998) te kunnen verwelkomen, de eerste autochtone bisschop van Franstalig Afrika. De begeleiding van de jonge seminaristen, de vorming van de catechisten met het oog op een goede voorbereiding op de sacramenten waren samen met een bijzondere aandacht voor de problemen van de menselijke ontwikkeling zijn pastorale prioriteiten.

Op 7 maart 1987 volgde mgr. Adalbert Ndzana, op het ogenblik emeritus bisschop, mgr. Paul Etoga op aan het hoofd van het bisdom dat hij voor meer dan dertig jaar leidde.

Diocesi di Mbalmayo 5De lange ambtsperiode van mgr. Adalbert Ndzana wordt gekenmerkt door een inzet ten gunste van de gezinnen en de jeugd. Hij heeft de evangelisatie bevorderd door het stichten van talrijke parochies (vooral in het gebied van Akonolinga, waar de protestantse aanwezigheid aanzienlijker is) en het opzetten van verschillende structuren van apostolaat. Bovendien heeft hij in het bijzonder aandacht geschonken aan de permanente vorming van zijn priesters, van wie verschillenden tegenwoordig zijn belast met het onderwijs aan de Université Catholique d’Afrique Centrale van Yaoundé. Ten slotte heeft hij veel werken voor de menselijke ontwikkeling ten dienste van de opvoeding en de volksgezondheid verwezenlijkt.

Op 27 december 2016 zal op het ogenblik van de benoeming van zijn opvolger in de persoon van mgr. Joseph-Marie Ndi-Okalla mgr. Adalbert Ndzana een goed gestructureerd bisdom achterlaten met 112 priesters, van wie 98 diocesane priesters, 52 mannelijke en 35 vrouwelijke religieuzen, 5.904 catechisten, 56 studenten aan het Grootseminarie zijn[3], en een honderdtal parochies, in twee pastorale gebieden, Mbalmayo en Akonolinga, georganiseerd enDiocesi di Mbalmayo 8 terecht beschouwd als ‘de twee spirituele longen  van het bisdom’[4].

De nieuwe uitdaging van de verdieping

De huidige bisschop van Mbalmayo, mgr. Joseph-Marie Ndi-Okalla, is in 1957 in Douala geboren en heeft aan het Kleinseminarie van Mbalmayo en het interdiocesane Grootseminarie van Nkolbisson in Yaoundé gestudeerd alvorens naar het Séminaire Universitaire van het Institut Catholique van Parijs te gaan (1978-1984). Hij is op 13 augustus 1983 in Mbalmayo door mgr. Paul Etoga priester gewijd.

Hij heeft een lang en rijk curriculum van studies en academische activiteiten. In het bijzonder heeft hij een doctoraat verworven in de Dogmatische Theologie aan de Universiteit van Bonn en dit vervolgens aangevuld met een specialisatie in de Missiewetenschappen.

Vanaf het academisch jaar 2006-2007 is hij docent Missiologie aan de Université Catholique d’Afrique Centrale van Yaoundé en vervolgens wordt hij vice-rector hiervan. Hij heeft als deskundige in oktober 2009 deelgenomen aan de Tweede Bijzondere Vergadering van de Bisschoppensynode voor Afrika. Zijn bisschopswijding heeft op 18 februari 2017 plaatsgevonden. De door hem gekozen bisschoppelijke wapenspreuk is Fides-Spes-Caritas (Geloof-Hoop-Liefde).

Nu intussen de fase van de plantatio Ecclesiae voltooid is, is het bisdom Mbalmayo tegenwoordig bezig met de nieuwe etappe van de verdieping van het geloof om geloofwaardig te kunnen beantwoorden aan de uitdagingen die door de maatschappij en de aanwezigheid van nieuwe religieuze bewegingen worden gesteld. Het betreft overigens een essentiële dynamiek, willen de verschillende diocesane werken trouw kunnen blijven aan hun identiteit, de dienst van de evangelisatie, en zuurdeeg van verzoening, gerechtigheid en vrede zijn in een omgeving die wordt geconfronteerd met de problemen van sociaal-economische ontwikkeling en verdeeld is tussen traditie en moderniteit.

In die zin heeft mgr. Joseph-Marie Ndi-Okalla zich aan het begin van zijn ambt als bisschop in het bijzonder ingezet voor een revitalisering van het apostolaat en de herstructurering van de verschillende sectoren van het leven van het bisdom met een bijzondere aandacht voor de opvoeding en de vorming, de Diocesi di Mbalmayo 6menselijke en pastorale middelen, de priesterlijke en kerkelijke communio en de verbetering van het besturen van de kerkelijke structuren[5].

Onder andere is er aanzienlijk veel aandacht geschonken aan de sector van de maatschappelijke communicatie. Het bisdom heeft zich namelijk van een tijdschrift Notre Église diocésaine voorzien.

De speerpunten van de pastorale inzet van mgr. Joseph-Maria Ndi-Okalla, die vanaf de dag van zijn wijding tot uitdrukking zijn gekomen, zijn de drievoudige zending van de Kerk (de verkondiging van het evangelie van het heil, de opbouw van de gemeenschap door middel van het sacramentele leven, het getuigenis van de diaconie voor de stichting van de menselijke persoon) zoals ten tijde van de eerste christelijke gemeenschap (vgl. Hand. 2, 42-47) en de rol van de gewijde bedienaren[6], die zoals Johannes de Doper geroepen zijn tot de dienst aan het volk van God om het voor te bereiden op de ontmoeting met God.

De aanwezigheid van de Gemeenschap Redemptor hominis

De Gemeenschap Redemptor hominis is vanaf 1990 aanwezig in het bisdom Mbalmayo; in 1995 is haar de pastorale zorg toevertrouwd voor de parochie Bienheureuse Anwarite van Obeck, waarvan het gebied de volkswijken van de stad beslaat.

Vanaf het begin is de aanwezigheid van de Gemeenschap in het bisdom geregeld door een overeenkomst, die in 2013 isDiocesi di Mbalmayo 7 bijgewerkt. De Gemeenschap Redemptor hominis is in 1988 in Kameroen ook civielrechtelijk erkend.

Op het niveau van de parochie van Obeck wordt de inzet van de Gemeenschap vooral gekenmerkt door de permanente vorming van de gelovigen door middel van de oprichting van de School voor de vorming van leken, die het naar voren komen van enkele prioriteiten mogelijk heeft gemaakt, zoals de pastoraal van de verantwoordelijkheid en de deelname aan de eigen financiering van de parochie, de aandacht voor de armsten met de aanwezigheid van de Caritas-groep, de kindercatechese en de begeleiding van de jongeren.

De in Mbalmayo aanwezige Gemeenschap houdt zich bezig met activiteiten op het gebied van de uitgaven van het Centre d’Études Redemptor hominis.

De leden van de Gemeenschap Redemptor hominis die in Mbalmayo aanwezig zijn, werken actief samen aan de opbouw van de plaatselijke Kerk door middel van een inzet voor de pastoraal van de cultuur en in de sectoren van de animatie voor de jeugd en van de maatschappelijke communicatie.

Franco Paladini

        

 

_____________________

[1] Nyong is de naam van de rivier die door de twee hoofdsteden stroomt; de Soo en de Mfoumou zijn de twee belangrijkste zijrivieren, waarvan de loop de grenzen bepaalt van de twee departementen.

[2] Vgl. http://www.catholic-hierarchy.org/diocese/dmbal.html#hist

[3] Vgl. Diocèse de Mbalmayo, Calendrier liturgique. 2018, 3.

[4] Vgl. J.B. Salla - A.V. Ndongo, Zone pastorale d’Akonolinga. L’un des poumons spirituels du diocèse, in Mgr Joseph-Marie Ndi-Okalla, évêque du diocèse de Mbalmayo. 18 février 2017, 23.

[5] Vgl. Diocèse de Mbalmayo, Calendrier liturgique. 2019, 3.

[6] Vgl. Diocèse de Mbalmayo, Calendrier liturgique. 2019, 3.

 

(Vertaald uit het Italiaans door Drs.H.M.G. Kretzers)