Wereldmissiedag werd in 1926 ingesteld door paus Pius XI. Hij wilde de Kerk een jaarlijkse afspraak bieden om het missionaire 
geweten van de gelovigen nieuw leven in te blazen en het werk van de evangelisatie in de missiegebieden te steunen. Het door het Werk voor de Verspreiding van het Geloof voorgestelde initiatief werd beschouwd als een unaniem gebaar: een dag waarop heel het volk van God erkent dat het deelheeft aan de universele zending, verenigd in het verlangen om Christus tot aan de uiteinden van de aarde te verkondigen.
Sindsdien is Wereldmissiedag een vast teken geworden van de missionaire gemeenschap van de Kerk, dat elk jaar wordt hernieuwd met een stijgende intensiteit.
Op 18 oktober 2026 viert de Kerk Wereldmissiedag, die zijn 100ste editie heeft bereikt. Bij deze honderdjarige viering van zijn instelling wordt de Boodschap van paus Leo XIV gelezen in het licht van het thema “Één in Christus, verenigd in de missie”. De tekst benadrukt een beslissend punt: ieder authentiek missionair werk komt voort uit de eenheid met Christus en wordt verricht in de kerkelijke gemeenschap.
De eenheid in Christus: bron van de zending
De eerste as van de Boodschap is de eenheid met Christus, wortel van het christelijk leven en begin van iedere apostolische vruchtbaarheid. De zending is niet vóór alles een activiteit, maar een deelname aan het trinitaire leven. “Opdat allen één zijn” (Joh. 17, 21). Uit deze gemeenschap komt de broederschap onder de gelovigen en het vermogen om geloofwaardig van het evangelie te verkondigen voort.
De paus herinnert aan de noodzaak van verzoende gemeenschappen, die in staat zijn polarisaties en conflicten te overwinnen, en nodigt ertoe uit om de oecumenische inzet te intensifiëren, ook met het zicht op de 1700ste verjaardag van het Concilie van Nicea. De evangelisatie is, zo brengt Leo XIV in herinnering, daarbij de apostolische exhortatie Evangelii nuntiandi van Paulus VI citerend, alleen authentiek, wanneer zij Christus verkondigt in zijn integrale waarheid: “Er is geen ware evangelisatie, als de naam, het onderricht, het leven, de beloften, het Rijk, het mysterie van Jezus van Nazareth... niet worden verkondigd” (nr. 22). Hoe meer de Kerk deze eenheid beleeft, des te meer kan zij de door de Heer aan haar toevertrouwde zending verrichten.
Verenigd in de zending: een medeverantwoordelijke Kerk
De eenheid is geen doel op zich: zij is gericht op de zending, “opdat de wereld gelove” (Joh. 17, 21). De Boodschap herinnert aan de lijfspreuk van de zalige Paolo Manna: “Heel de Kerk voor de bekering van heel de wereld”, waarbij hij onderstreept dat geen enkele gedoopte vreemd is aan het werk van de evangelisatie. De zending is altijd gemeenschappelijk en synodaal: zij vereist samenwerking, wederzijdse achting, vermogen om het goede dat in de ander aanwezig is, te erkennen en de verscheidenheid aan charisma’s op haar waarde te schatten. Eenheid betekent geen uniformiteit, maar een gericht zijn op één doel: de liefde van Christus zichtbaar maken.
In dit kader dankt de paus de Pauselijke Missiewerken voor hun dienst aan de missionaire samenwerking en voor de vorming van het, van kinderen tot volwassenen, verspreid missionaire bewustzijn. Zij blijven een levend teken van de kerkelijke gemeenschap.
De zending van de liefde: de kern van de christelijke verkondiging
Als de eenheid een voorwaarde is voor de zending, dan is de liefde de kern ervan. Het evangelie is de verkondiging van de trouwe liefde van God, zichtbaar gemaakt in het gelaat van Christus. De zending van de Kerk verlengt die van Jezus: zij komt voort uit de liefde, wordt beleefd in de liefde en leidt tot de liefde.
De paus dankt in het bijzonder de mannelijke en vrouwelijke missionarissen ad gentes, die zich blijven geven in een moeilijke context en laten zien dat de liefde van God iedere grens overwint. Hij nodigt ertoe uit om te bidden voor nieuwe missionaire roepingen en concreet de zendingen te ondersteunen. Hij herinnert eraan dat “de Liefde niet wordt bemind”, volgens de beroemde uitdrukking van de heilige Franciscus van Assisi. De figuren van Franciscus Xaverius, Theresia van het Kindje Jezus en de zovele getuigen van de evangeliserende liefde worden modellen van ijver en toewijding.
De Boodschap sluit af met een beroep op missionaire medeverantwoordelijkheid: alleen zijn overeenkomstig de eigen roeping geroepen om deel te nemen aan het werk van de evangelisatie van de Kerk. Ieder, ook klein, gebaar wordt een daad van missionaire gemeenschap. Het slotgebed roept de eenheid in Christus aan, de bereidwilligheid om de Geest te volgen en de kracht van de liefde, opdat de Kerk een geloofwaardig teken is van het licht dat redt.
(Verzordg door Sandro Puliani)
(Vertaald uit het Italiaans door Drs. H.M.G. Kretzers)