De missie stelt vandaag zeer veel vragen en roept weer op zich opnieuw zich opnieuw vragen te stellen.In Afrika kan bijvoorbeeld de missie niet meer worden verwezenlijkt zoals vóór de genocide in Rwanda, waar catechisten personen van een andere bevolkingsgroep hebben gedood en waar zelf gewijde personen zover gegaan zijn dat zij medebroeders hebben vermoord, alleen al omdat de wet van het bloed heeft geprevaleerd boven de wet van vrijheid en genade.

 

Een ander punt waar ik graag de nadruk op leg, is het woord “dialoog”. Wat dit betreft, ben ik van mening dat de encycliek Ecclesiam Suam en de apostolische exhortatie Evangelii nuntiandi fundamenteel blijven: hierin wordt de basis gelegd voor de verhouding tussen missie ad intra en ad extra; er wordt eraan herinnerd dat de Kerk evangeliseert door zichzelf te evangeliseren; er wordt de nadruk gelegd op de relatie tussen innerlijkheid-gemeenschap- volk.

 

Hier wordt een bijgewerkte synthese geboden van een bijdrage van don Emilio Grasso op het 1ste Missionair Congres van de Italiaanse Provincie van de Karmelieten op 2 oktober 2007.

 

“Het woord 'filo-sofie' komt van het Grieks en betekent liefde voor het weten. Filosofie is dus in wezen kennis en gedrag dat aan deze kennis is aangepast. Kennen wil zeggen 'een nauwkeurig begrip hebben van het wezen en de kenmerken van welk aspect van de werkelijkheid dan ook'”.

 

"Wat doet Dinges? Hij herhaalt als een papegaai woorden die hij heeft geleerd, zonder te redeneren. Hij probeert geen fouten te maken, hij tracht te raden, omdat hij een lui iemand is die niet met zijn verstand wil werken: hij is een onverantwoordelijk iemand".

 

"Fontamara wordt tot een symbool van het Zuiden van de wereld. In dit dorp vinden wij een oude en steeds nieuwe geschiedenis beschreven die moet worden gelezen als een allegorie van wat nu nog gebeurt onder ons, voor onze ogen".

 

De tekst die wij hier presenteren, is een vertaling met enkele aanpassingen van de inleiding op mijn publicatie Principios de filosofía o sea lo que no es el Fulanismo, gepubliceerd in 2005 en verzorgd door het Studiecentrum Redemptor hominis van Paraguay. De tekst in kwestie is het resultaat van een synthese van verschillende cursussen, bij verschillende gelegenheden gegeven voor studenten in Paraguay.

 

Wat deden wij toen? Wij bleven niet zitten, wij pleegden geen zelfmoord, zoals Tenco, wij zagen niet af van de maan of de onsterfelijkheid, wij vluchtten niet in de dromen over een andere wereld, maar wij begonnen hier de nieuwe wereld te bouwen, iets dat misschien dwaas was, maar van deze wereld. Reeds en nog niet, zoals Cullmann zou zeggen, in een voortdurende spanning die ons nooit verlaat.

 

Tegenover bepaalde mythen was ik vrij sceptisch. Orwell, Koestler, Sartre en onze Silone hadden mij uitvoerig gevaccineerd. Maar het knagen van het manicheïsme huist altijd in ons hart en niet alleen in onze hersenen.