Met de zon die opkomt, breekt er een nieuwe dag aan. Druk bezig met duizend en een dingen, moet de mens iedere nieuwe dag volgens een uiterst strak geplande agenda onder ogen zien. Of hij moet routinematige dingen doen overeenkomstig een intussen voorspelbaar traject. In beide gevallen is men ervan overtuigd dat wij ’s avonds in onze huizen terugkeren voor een welverdiende rust.
Vervolgens lezen wij in de krant gebeurtenissen die sprakeloos doen staan: er zijn er die dronken achter het stuur gaan zitten en een heel gezin de dood injagen; of die het zich permitteren op de snelweg te keren en zo de dood van anderen 
veroorzaken. En andere dergelijke dingen die niet voorzien zijn en niet afhangen van degenen die ze ondergaan.
Zeer velen zien evenmin het begin van een nieuwe dag, omdat ze midden in de nacht worden getroffen door een infarct.
Dit is het mysterie van het leven waarmee de mens moet afrekenen.
Het leven is een ongewis iets: je gaat met het gezin naar buiten om boodschappen te doen en je weet niet of je naar huis terugkeert.
En dat doet eraan denken dat voor het grootste gedeelte van de gevallen het niet afhangt van wie het leven verliest.
Ik heb het over dit onderwerp niet alleen omdat wij dagelijks lezen over ongelukken, rampen, toevallige moorden, veroorzaakt door doodgewone ruzies, maar vanwege hetgeen mij enkele maanden geleden is overkomen.
Overvallen door een hevige pijn aan de schouders, ben ik naar de Spoedeisende hulp gegaan. Na een CT-angiografie hebben ze bij mij een aortadissectie (aneurysma) geconstateerd en onmiddellijk doorverwezen naar een gespecialiseerd ziekenhuis voor een spoedoperatie.
De verwachtingen om hier levend uit te komen waren zeer gering, maar de artsen zijn zeer bekwaam geweest en alles is zo goed mogelijk verlopen.
En toch was ik ‘s morgens opgestaan, zoals altijd, en had de gewone dingen gedaan: geen enkele waarschuwing dat de dag zo zou eindigen.
Ik heb op deze wijze de ongewisheid van het leven ervaren niet alleen als een intellectuele reflectie op de tegenspoed van anderen, maar als een persoonlijke ervaring. Wanneer ik in de ambulance ben gestapt, heb ik gedacht dat mij van alles kon overkomen. De operatie heeft ongeveer negen uur geduurd en toen ik na enkele dagen weer bij bewustzijn ben gekomen, heb ik mij gerealiseerd dat ik door een wonder gered was!
Helaas zijn er op die operatie nog twee gevolgd, omdat hetzelfde verschijnsel in andere delen van het lichaam is geconstateerd.
Ik dank de hemel dat ik ook de liefde van de Gemeenschap Redemptor hominis van Sassuolo heb ervaren, die mij alle dagen op een onberispelijke wijze heeft bijgestaan, evenals de nabijheid in gebed van de gemeenschappen in Kameroen, Paraguay en België en de parochies van de pastorale eenheid van Sassuolo, die ik al jaren dien, en Yparacaraí in Paraguay (waar ik jongstleden geweest ben om Michele te vervangen), die ik van harte dank.
Ik maak van de gelegenheid gebruik om de chirurg die mij heeft geopereerd te bedanken, en alle artsen van het ziekenhuis “Esperia” van Modena, die mij hebben gevolgd, evenals de chirurgen van “Vascolare”, de artsen en heel het personeel van het ziekenhuis van Baggiovara, eveneens in de provincie Modena.
Er zijn gelukkig zeer veel situaties zoals die van mij, maar hoeveel andere mensen slagen er niet in dergelijke beproevingen te overleven?
Wat wil ik hiermee zeggen?
Zonder op godsdienstig vlak te willen komen, moet ik opnieuw denken aan het onderricht van de Wijsheid van Jezus Sirach, een boek uit de Bijbel, waar wordt gezegd dat heel het leven van de mens is als een zucht en dat alles ijdelheid is.
In een oud lied van mij, dat was geïnspireerd door een bladzijde van Jeremia, zong ik, de profeet parafraserend, dat de mens “vol en zeker van zichzelf” is.
Ik houd hier geen preek of geef nuttige adviezen om honderd te worden, daarbij mij beroepend op de godsdienst.
Ook de meest radicale aandacht is niet voldoende om onverwachte ongelukken te vermijden en waarschijnlijk had de een of andere ongelukkige de gebruikelijke gebeden gedaan alvorens het huis uit te gaan of in de auto of ‘s avonds voor het in slaap vallen.
Ik wil alleen maar zeggen dat men rekening moet houden met deze ongewisheid van het leven die ons hiertegen ongewapend vindt, en dat wij minstens ons bewust ervan moeten zijn dat wij niet almachtig zijn: om de hoek kan er welke fatale hinderlaag dan ook zijn.
Zeker, voor een gelovige opent zich ook een ander scenario: wat zal er komen van al hetgeen hij beleefd heeft? Maar dat is een ander verhaal dat een heel andere uitdieping verdient.
Laten wij voor zover het van ons afhangt, voorzichtig zijn, want het leven is een gave: zozeer is het ons gegeven en zozeer kan het ons ontnomen worden.
En laat het vooral nooit van ons afhangen, als anderen ondanks alles onschuldige slachtoffers zijn van drama’s die helaas voortduren onder de zon.
(Vertaald uit het Italiaans door Drs. H.M.G. Kretzers)
23/11/2025