Aan de gelovigen van de parochie Sagrado Corazón de Jesús van Ypacaraí (Paraguay)

Mijn beste vrienden,

Wij vieren vandaag het Hoogfeest van Sacramentsdag.

Wij vieren dit in deze tijd van quarantaine, waarin de pandemie van het coronavirus ons dwingt zoveel activiteiten tot een minimum te beperken.

Laten wij de regering van de republiek Paraguay danken dat zij door onmiddellijk preventieve maatregelen te nemen tegen welke vorm van maatschappelijke samenscholing het land behoed heeft voor een ineenstorting van het gezondheids-ziekenhuissysteem en voor ons al dat lijden, de zovele sterfgevallen en economische kosten heeft vermeden waar men mee te maken heeft gehad en te maken blijft hebben in andere landen, zoals bijvoorbeeld in het nabije Brazilië.

God wil, ik herhaal het nogmaals, het leven van de mensen en niet de dood. Daarom is te zorgen voor onze gezondheid en die van de ander een morele plicht die voortvloeit uit het vijfde gebod.

De Catechismus van de Katholieke Kerk zegt in dezen:

“Het leven en de lichamelijke gezondheid zijn kostbare goederen die ons door God toevertrouwd zijn. Wij moeten er op gepaste wijze voor zorgen, rekening houdend met de noden van anderen en met het algemeen welzijn. Om de gezondheidszorg van de burgers te verzekeren moet de maatschappij zich inzetten om bestaansvoorwaarden te scheppen, die de mogelijkheid bieden om op te groeien en volwassen te worden” (nr. 2288).

Tussen lichamelijke gezondheid en geestelijke gezondheid, tussen hemel en aarde, tussen mens zijn en godheid is er een gemeenschappelijk element: dit element is brood en wijn.

Door brood en wijn, die ten tijde van Jezus zeer veel gebruikt werden, blijft de Kerk, trouw aan het gebod van de Heer, Hem gedenken en brood en wijn gebruiken, vrucht van de aarde en van het werk van de mens, die door de woorden van Christus, door de priester uitgesproken, en de aanroeping van de Heilige Geest, Lichaam en Bloed van Jezus worden.

Het brood komt - zoals ook de wijn - tot ons als vrucht van de werkzaamheid van de mens, zijn inspanning en zijn zweet.

Als men erin slaagt zich hiervan bewust te worden, leert men alles wat wij door middel van een offer ontvangen, op zijn waarde te schatten en begrijpt men ook de gave van de eucharistie beter, die de gave is van het leven van Christus uit liefde voor ons.

Wij moeten eraan werken dat de kennis en de liefde van de Heer, die met geduld, barmhartigheid, tederheid, genegenheid, maar steeds gepaard gaande met vastberadenheid, worden doorgegeven, geleidelijk binnendringen in het leven van alle mensen. Zo doen wij hen begrijpen dat een ware christen een unieke schat bezit, de vriendschap met de Heer, en dat de eucharistie, waarmee hij zich voedt, zijn hart verandert in en vormt tot het beeld van Christus Jezus.

Het sacrament van de eucharistie verandert ons in mooie, goede, authentieke personen, die voor niets en niemand, zelfs niet voor de dood, bang zijn.

Het gaan in het voetspoor van Christus en het veranderen in Hem zijn de diepste aspecten die meegedeeld zouden moeten worden, opdat men de ware zin van de eucharistie begrijpt.

“Een beroemde zin die wordt toegeschreven aan de heilige Teresia van Avila - zo zei paus Benedictus XVI - parafraserend, zijn wij de ogen waarmee zijn medelijden kijkt naar hen die behoeftig zijn, zijn wij de handen die Hij uitstrekt om te zegenen en te genezen, zijn wij de voeten waarvan Hij zich bedient om het goede te gaan doen, en zijn wij de lippen waarmee het evangelie wordt verkondigd. Het is derhalve belangrijk te weten dat wij, wanneer wij zo deelnemen aan zijn heilswerk, niet een dode held gedenken en zo verlengen wat Hij heeft gedaan: integendeel. Christus is levend in ons, zijn lichaam, de Kerk, zijn volk van priesters. Door ons te voeden met Hem in de eucharistie en de Heilige Geest in ons hart te ontvangen, worden wij werkelijk het lichaam van Christus dat wij hebben ontvangen, hebben wij werkelijk gemeenschap met Hem en met elkaar en worden wij op authentieke wijze zijn instrumenten door van Hem getuigenis af te leggen voor de wereld” (Homilie in Nicosia - Cyprus, 6 juni 2010).

Wij mogen de eucharistie en de Kerk niet scheiden.

Een van de grootste theologen van de afgelopen eeuw, Henri de Lubac, herhaalde in zijn zeer bekende studies dat “de Kerk de eucharistie maakt en de eucharistie op haar beurt de Kerk maakt”.

Ik heb steeds herhaald dat deze tijd van de pandemie van het coronavirus een tijd is die gunstig is om ons voor te bereiden op de Kerk van het derde millennium, dat zij in continuïteit met het apostolisch geloof, dat niet verandert, beleeft in het met creatieve trouw ontdekken en interpreteren van de tekenen der tijden, en daarbij ons altijd Jezus en de armen voor ogen houdt.

Dat betekent dat wij niet tot de verleiding mogen vervallen de liturgie van de Kerk te vervangen door surrogaten waarbij de smaak van brood en wijn verloren gaan.

Het ontbreken van brood en wijn roept ons op het verlangen te doen groeien naar iets dat wij zo vaak hebben veracht.

Wat vervangt, doet het verlangen langzaam sterven.

Om dat te vermijden moeten wij zijn als de heilige Maria Magdalena, de eerste missionaris van de opkomende Kerk. Deze woorden van de heilige paus Gregorius de Grote zijn mooi en diepzinnig, wanneer hij spreekt over Maria Magdalena:

“De eerste keer zocht zij, maar vond niet, zij volhardde in het zoeken en het werd haar gegeven te vinden. Zo gebeurde het dat de verlangens met het aanhouden groeiden, en al groeiend het onderwerp van het zoeken bereikten. De heilige verlangens groeien met het aanhouden. Als zij echter bij het wachten afzwakken, is het een teken dat het geen echte verlangens waren. Deze brandende liefde heeft ieder ervaren die erin geslaagd is tot de waarheid te komen”.

Moge deze kairós, de gunstige tijd van het coronavirus, ons doen groeien in de liefde voor de eucharistie en de Kerk.

En moge de zegen van de almachtige God,

Vader en Zoon en Heilige Geest,

over u neerdalen en altijd bij u blijven.

Amen.

Don Emilio Grasso

(Vertaald uit het Italiaans door Drs. H.M.G. Kretzers)

08/07/2020