Aan de gelovigen van de parochie Sagrado Corazón de Jesús van Ypacaraí (Paraguay)
Mijn beste vrienden,
De traditie volgend van onze parochie, zijn wij deze dagen de noveen begonnen van het Heilig Hart van Jezus.
Zeer vaak hebben wij samen dit hoogfeest van het Heilig Hart van Jezus gevierd en daarbij getracht verder te gaan dan een devotionele viering om te komen tot de Bijbelse, kerkelijke en theologische zin, de diepe betekenis van wat het Heilig Hart van Jezus is.
“Hart” is een van de fundamentele woorden van de Bijbelse theologie. Het is de diepste zetel van de menselijke ervaring, de plaats waar zich de emoties, gevoelens, hartstochten van iedere persoon bevinden.
De Bijbel kent geen puur rationeel, van het hart losgemaakt denken, omdat het het hart zelf is dat denkt.
Wanneer het Tweede Vaticaans Concilie zegt dat “uit de zijde van de ingeslapen Christus op het kruis het wonderbare sacrament van heel de Kerk werd geboren” (Sacrosanctum Concilium, 5) en dat “haar oorsprong en groei aangeduid worden door het teken van het bloed en het water die vloeien uit de geopende zijde van de gekruisigde Jezus” (Lumen gentium, 3), verklaart het plechtig dat uit het Hart van Jezus, dat door een lans werd doorboord - zoals wij in een van de litanieën van het Heilig Hart van Jezus aanroepen -, de Kerk werd geboren.
Het is nu belangrijk terug te keren naar wat wij zeiden.
Als in het Bijbelse denken het hart het is dat denkt, dan wordt de Kerk uit het denken en de wil van God geboren en niet uit de wil van de mensen.
En in het eeuwig denken van God zijn wij allen aanwezig.
Wij lezen immers in de Catechismus van de Katholieke Kerk:
“Jezus heeft tijdens zijn leven, zijn doodsangst en zijn lijden ons allen en ieder van ons gekend en liefgehad en Hij heeft zich voor ieder van ons overgeleverd: ‘De Zoon van God heeft mij liefgehad en zichzelf overgeleverd voor mij’ (Gal. 2, 20). Hij heeft ons allen liefgehad met een menselijk hart. Daarom ‘wordt’ het heilig Hart van Jezus, doorboord door onze zonden en voor ons heil (vgl. Joh. 19, 34), als het ware het teken en symbool bij uitstek van deze liefde waarmee de goddelijke Verlosser de Vader en alle mensen zonder uitzondering onophoudelijk bemint” (nr. 478).
In het meesterwerk van Georges Bernanos, een van de grootste Franse schrijvers van de afgelopen eeuw, vinden wij deze prachtige bladzijde van geestelijke lectuur in de dialoog tussen een jonge plattelandspastoor en een oude priester:
“Ik heb veel nagedacht over roeping - zegt de oude priester -. Wij zijn allen geroepen, maar niet op eenzelfde wijze. En om de zaken te vereenvoudigen begin ik met te proberen ieder van ons opnieuw zijn ware plaats te geven, in het evangelie. O, zeker, dit verjongt ons tweeduizend jaar en wat dan? Voor de goede God is de tijd niets, zijn blik kijkt daar doorheen. Ik zeg tot mijzelf dat lang voor onze geboorte - om in mensentaal te spreken - Onze Heer ons ergens heeft ontmoet, in Bethlehem, in Nazareth, op de wegen van Galilea, wat weet ik? Op een dag onder de dagen hebben zijn ogen zich op ons gevestigd en overeenkomstig de tijd, het uur, de context heeft onze roeping haar bijzonder karakter gekregen. O, ik wil niet dat je dit als theologie beschouwt! Kijk, ten slotte denk, droom ik dat als onze ziel, die niet heeft vergeten, die zich altijd herinnert, ons arme lichaam van eeuw naar eeuw zou kunnen slepen, haar opnieuw deze geweldige helling van tweeduizend jaar weer zou kunnen doen opgaan, dit lichaam weer direct naar dezelfde plaats zou brengen”.
In Bethlehem, in Nazareth, in de straten van Galilea... is er niet alleen de plattelandspastoor van het meesterwerk van Georges Bernanos, maar ieder van ons is daar, omdat wij eens op een dag allen zijn geroepen.
Ieder van ons heeft zijn roeping, maar niet op dezelfde wijze.
De heilige kerkleraar Franciscus van Sales schrijft in een van zijn werken:
“Overal waar wij ons bevinden, kunnen en moeten wij streven naar het volmaakte leven. Bij de schepping beval God de planten hun vruchten voort te brengen, ieder naar haar eigen soort. Hetzelfde gebod richt Hij tot de christenen, die de levenden planten zijn van zijn Kerk, om vruchten van devotie voort te brengen, ieder naar zijn staat en situatie”.
In het Heilig Hart van Jezus, in zijn goddelijk en menselijk denken zijn wij allen met onze verschillende roeping aanwezig.
Het Hart van Jezus is Koning en middelpunt van alle harten, uit de volheid waarvan wij allen hebben ontvangen.
Zoals paus Benedictus XVI zei:
“De doorboorde zijde van de Verlosser is de bron waaruit wij moeten putten om tot de ware kennis van Jezus Christus te komen en zijn liefde dieper te ervaren. Zo zullen wij beter kunnen begrijpen wat het betekent in Jezus Christus de liefde van God te kennen, deze te ervaren door de blik op Hem gericht te houden, zodat wij ten volle leven van het ervaren van zijn liefde om vervolgens aan de anderen getuigenis af te leggen”.
In deze kennis en in deze liefde zijn wij allen, niemand uitgezonderd, en ieder is daar met zijn roeping en bijzondere kennis.
In deze dagen hebben velen mij gevraagd wat ik denk van het aantal personen dat door de regering is vastgesteld betreffende de aanwezigheid bij de mis.
Voor mij is de kwestie eenvoudig, heel eenvoudig: als wij gerespecteerd willen worden, moeten wij weten te respecteren.
Bijvoorbeeld, ik ben geen viroloog en evenmin een epidemioloog; ik ben geen specialist in vergelijkende statistieken en evenmin een ingenieur, gespecialiseerd in gezondheid en milieu.
Het komt mij niet toe de voorwaarden te bepalen voor de mogelijkheden van het bijwonen van een liturgische viering.
God zij dank is de tijd van het pa’íma he’i (de priester heeft het al gezegd) voorbij.
Laten wij ieder in zijn roeping respecteren.
Beste vrienden,
Wij leven in de tijd van het coronavirus en vieren in deze tijd onze noveen voor het Heilig Hart van Jezus, een Hart dat een onuitputtelijke bron is van wijsheid en kennis, een Hart dat de bron is van iedere vertroosting.
Laten wij in vrijheid van hart de uitnodiging van paus Franciscus op 17 mei 2020 aannemen:
“Moge ieder in het leven, ook door tegenslag en moeilijkheden heen, in vreugde en smart zijn weg gaan, daarbij op de weg van Jezus blijvend. Dat is juist mogelijk door de Heilige Geest te volgen, opdat Hij met zijn werkzame tegenwoordigheid de harten niet alleen kan troosten, maar ook kan veranderen, hen openstellen voor de waarheid en de liefde”.
En laten wij niet de laatste woorden vergeten die paus Franciscus in dezelfde homilie in zijn unieke stijl heeft toegevoegd:
“Laten wij alsjeblieft verder gaan met de regels, de voorschriften die ze ons geven om zo de gezondheid van ieder en van het volk te beschermen”.
Het antwoord van paus Franciscus is hetzelfde antwoord als dat van mij op de vraag die mij is gesteld. En zoals het evangelie zegt: “Wie oren heeft, hij luistere!” (Mat. 13, 9).
Ik groet u allen en wens u alle goeds, zeer veel genegenheid en liefde toe.
En moge over uw allen en alles wat er aan het mooiste in uw hart woont, de zegen van
de almachtige God,
Vader en Zoon en Heilige Geest
neerdalen en altijd bij u blijven.
Amen.
(Vertaald uit het Italiaans door Drs. H.M.G. Kretzers)
12/07/2020