Aan de gelovigen van de parochie Sagrado Corazón de Jesús van Ypacaraí (Paraguay)

 

Mijn beste vrienden,

Sinds deze pandemie van COVID-19 is begonnen, heeft men overal de noodzaak beklemtoond de meest elementaire hygiënische normen te handhaven.Homilia 32 05 09 2020 1

Wanneer wij uit deze donkere tunnel zullen komen die we zijn binnengegaan, dan hoop ik dat we iets geleerd zullen hebben en dat bepaalde gewoontes, die schadelijk voor onze gezondheid zijn en een belediging van onze waardigheid zijn, definitief uit onze levenswijze verdwenen zijn.

Het respecteren van bepaalde gedragsregels hoort tot het samen weten te leven met anderen. En de liefde, waarover wij allen het voortdurend hebben, is niets anders dan het vermogen een correcte relatie weten aan te gaan met wie samen met ons leeft en wie wij op onze levensweg tegenkomen.

Het heeft heel weinig nut zeer veel zogenaamd hoogvliegende verhalen en het ene na het andere gebed op te zeggen, wanneer men vervolgens niet doortrekt en degene die na ons de w.c. binnenkomt, een smerig toneel aantreft, armoede wil niet zeggen viezigheid.

Na in zeer veel parochies en religieuze instellingen waar ik ben geweest, je hoofd te hebben gevuld met zoveel verhalen over de naastenliefde, het respect voor de ander, de sacraliteit van het lichaam, de balsem van Bethanië en zoveel andere, dergelijke dingen, herinner ik eraan dat je je neus moest dichtstoppen en de lieve God bidden niet een infectie te krijgen, als je een toilet op ging.

Men begint bij nul, als men tot hogere en onbeperkt aantallen wil komen.Homilia 32 05 09 2020 5

Het “alles en onmiddellijk” willen, het “laten wij de hemel bestormen”, “de verbeelding aan de macht”... en andere, dergelijke slogans zijn ook nog sympathiek, als ze op een zaterdagavond in de lente worden geroepen door jongeren die nog niet droog achter de oren zijn en voor wie het eenmaal per jaar het geoorloofd is gek te doen.

Maar met slogans bouwt men geen leven op.

En hier keert het opvoedkundig, diep menselijk en christelijk verhaal weer terug van de wijsheid van het uitgaan van de kleine dingen: van het niet verachten van hetgeen klein, arm, broos, schijnbaar onbetekenend en waardeloos is, en derhalve van het afwijzen van de “wegwerpcultuur”, zoals paus Franciscus zou zeggen.

Er is een opvoeding tot geleidelijkheid, tot het vermogen een verhaal te houden dat op verschillende niveaus in de alledaagsheid van ons leven te vertalen is.

Wij moeten in de hemel aankomen, maar wij mogen nooit vergeten wat onze werkelijke mogelijkheden zijn.

Als wij niet opnieuw uitgaan van het fragment, het schijnbaar nutteloze, van de kleinste dingen, de luiers waarin een kind is gewikkeld, en de w.c.-pot die wij goed moeten weten te gebruiken…, zal elk verhaal alleen maar een mooie, gekleurde ballon blijven die naar de hemel vliegt, maar na korte tijd leegloopt en voor altijd verdwijnt.

Uitgaan van de “grote problemen” en zoeken naar een universele oplossing voor elk daarvan kan veranderen in een verleiding tot inertie, gebaseerd op de indruk dat men in elk geval niets kan doen.Homilia 32 05 09 2020 3

Het is belangrijk het volk, en in het bijzonder de jongeren, op te voeden tot een concrete liefde die bestaat uit trouw aan de kleine dingen, een soms gekwelde, onbevredigende en verborgen trouw. Deze trouw zal het ons in het vervolg mogelijk maken geloofwaardig te zijn in de uitdrukkelijke verkondiging van de enige Naam die redt.

Zonder een persoonlijke verandering in deze richting stort iedere revolutionaire droom in een afgrond van teleurstelling en een tragedie.

Voor de Franse filosoof Emmanuel Mounier blijft de les van de kleinste daad van een niet overtroffen actualiteit.

“De kleinste daad is nuttiger dan de grootste verlangens naar dingen die niet in onze macht liggen, daar God van ons trouw in de kleine dingen verlangt die Hij in ons vermogen legt, meer dan het vuur voor de grote die niet van ons afhangen. Soms voelen wij zoveel verlangen om goede engelen te zijn dat wij het verwaarlozen goede mannen en vrouwen te zijn. En wat is dit engelachtige verlangen anders dan de beste sluwheid van het instinct tot onbeweeglijkheid?”.

Alleen een persoonlijke revolutie die ons leven verandert, die begint met onszelf radicaal te veranderen, is een voorwaarde voor een revolutie die structuren verandert.

Er bestaat geen enkele twijfel: men moet de moed hebben om weten uit te gaan van de kleine dingen.Homilia 32 05 09 2020 2 nl

Wanneer men begint met de hele wereld te willen veranderen en men het kleine fragment veracht, weet men al goed hoe het gaat aflopen.

Het is noodzakelijk van het fragment het heil te verwachten.

De grote opvoeder don Lorenzo Milani zei:

“Men kan niet van alle mensen houden... Men kan feitelijk alleen maar van een beperkt aantal mensen houden, misschien enkele tientallen, misschien enkele honderdtallen. En aangezien de ervaring ons zegt dat alleen dit voor de mens mogelijk is, lijkt het mij evident dat God niet meer van ons vraagt”.

Van zijn kant schreef Antonio Gramsci, een van de grootste revolutionairen van de 20ste eeuw en een van de stichters van de Italiaanse Communistische Partij, de grootste communistische partij van het Westen, in een brief aan zijn vrouw Giulia:

“Hoe vaak heb ik mij afgevraagd of het zich binden aan een massa mogelijk was, wanneer men nooit van iemand gehouden had, zelfs niet van de eigen verwanten, of het mogelijk was een collectief lief te hebben, als men niet ten diepste door menselijke schepsels afzonderlijk bemind werd”.

Paus Franciscus heeft in een interview van 18 maart 2020, gepubliceerd door het dagblad la Repubblica gezegd:

“In deze moeilijke dagen kunnen wij weer de kleine concrete gebaren van nabijheid en concreetheid vinden jegens de mensen die ons het meest nabij zijn. Wij moeten de concreetheid van de kleine dingen, van de kleine attenties weer vinden die wij jegens degenen die ons nabij zijn, familieleden, vrienden moeten hebben. Begrijpen dat in de kleine dingen Homilia 32 05 09 2020 4onze schat is gelegen. Het zijn vertrouwde gebaren van aandacht voor de details van iedere dag die ervoor zorgen dat het leven zin heeft en dat er gemeenschap en communicatie onder ons is”.

En ik kan niet anders dan afsluiten met nogmaals eraan te herinneren dat ons heil gelegen is in de naam van Jezus, ook al weten wij zelfs vaak niet wie Jezus is.

Jezus is de Zoon van God en ook de Zoon van Maria.

Onze God presenteert zich niet in het teken van rijkdom en macht, maar in dat van armoede en broosheid.

Niets is armer en zwakker dan een in doeken gewikkeld kind.

Uitgaan van de kleine dingen: dat is de eerste les die wij in deze tijd van het coronavirus moeten leren.

De kleinste, het in doeken gewikkelde kind, is de Zoon van God, de Zoon van Hem die ons liefheeft en ons nooit in de steek laat.

En moge de zegen van de almachtige God,

Vader en Zoon en Heilige Geest,

Over u neerdalen en altijd bij u blijven.

Amen.

 

Emilio firmaDon Emilio Grasso

 

(Vertaald uit het Italiaans door Drs. H.M.G. Kretzers)

 

 

31/10/2020