Aan de gelovigen van de parochie Sagrado Corazón de Jesús van Ypacaraí (Paraguay)

Mijn beste vrienden,

Deze keer richt ik mij tot alle jongeren die op het punt staan te ontdekken wat de keuze zal zijn die ze zullen maken en die de loop van hun leven zal bepalen.

Eenvoudig gezegd, het betreft de onderscheiding en de beslissing over het eigen leven die ieder geroepen is te laten rijpen in het licht van het woord van de Heer.

Dat vereist de ontdekking van een roeping, van een oproep die vraagt om een sterke en opmerkzame onderscheiding en een voorbereiding die haar fases heeft om haar te verwezenlijken in een mooi en gelukkig leven.

Het is fundamenteel – zoals paus Franciscus zegt – niet snel op zijn doel af te gaan. Er is een tijd voor alles, bijvoorbeeld een tijd om klasgenoten te zijn en een om vrienden te zijn, al was het maar omdat er een zekere overeenstemming is in ideeën, een delen van oordelen, een wijze van zien en het plannen van het leven. Klasgenoten of vrienden zijn betekent echter niet verloofd zijn. De jongeren, en niet alleen zij, gebruiken vandaag teveel en te onpas het woord “verloofde” zonder de betekenis en de pregnantie ervan te begrijpen.

Verloving, zei paus Franciscus, “is een traject in het leven dat moet rijpen, het is een weg van rijping in de liefde tot het ogenblik dat het een huwelijk wordt”. Een verloofde is geen echtgenote. Verloving is geen huwelijk, maar tegelijkertijd is het een sterkere en nauwere relatie dan het klasgenoten of vrienden zijn. Verloving is een belangrijke en fundamentele etappe die op het huwelijk voorbereidt; een fase waarin men er echter nog niet zeker van is dat zij of hij de persoon is met wie men heel het leven wil delen.

Iedere fase van het leven moet erkend en gerespecteerd worden: daarom moet men niet te snel op zijn doel afgaan en de liefde leert men en “doet men stap voor stap” zonder in de tijd van de verloving vooruit te lopen op hetgeen tot het huwelijk behoort.

In het boek Genesis staat in het verhaal van de schepping van de mens, dat de religieuze zin van de schepping zelf wil uitleggen, dat God over Adam een diepe slaap deed neerdalen, een rib van hem nam en hiermee de vrouw vormde als vlees van zijn vlees en been van zijn gebeente (vgl. Gen. 2, 21-23).

De diepe zin van dit verhaal is dat het de mens, Adam, aan een “rib” ontbrak, niet zo maar een, maar zijn “rib”. Wanneer hij wakker wordt, moet Adam zijn “rib” zoeken, zijn vrouw. Daarom is het niet zomaar een vrouw die hij zoekt, maar zijn vrouw, die welke is gevormd uit de “rib” waaraan het hem ontbreekt, en als hij een andere ontmoet die niet de zijne is, zal hij voor zijn hele leven een ongelukkige zijn.

Vandaar de noodzaak van een onderscheiding die het mogelijk maakt te kennen, begrijpen, analyseren, reflecteren, in plaats van te beslissen op basis van een oppervlakkig voelen.

De jongeren zijn geroepen te luisteren naar de werkelijkheid, haar te verkennen, uit te diepen en erin door te dringen om zich af te vragen: “Wat wil de Heer dat ik doe?”.

Door deze vraag te beantwoorden vindt men het geluk, herkent men de eigen authentieke roeping, ontmoet men de ontbrekende “rib”.

Luisteren naar het woord van de Heer in de innerlijke en uiterlijke stilte betekent de voorwaarden scheppen om het goed te begrijpen overeenkomstig hetgeen dat Woord tot uitdrukking brengt, omdat de ware betekenis ervan niet die is welke ieder van ons eraan toeschrijft, maar alleen die welke de Heer erop drukt: alleen dat is de waarheid.

In de huidige maatschappij is er vaak de verleiding de waarheid te willen relativeren door haar tot de mening van ieder te reduceren: “Mij lijkt dat... ik denk dat... ik ben van mening dat...”. Dat betekent de waarheid naar eigen gevoel bepalen, maar dat wordt de dwaasheid van een extreem en tot niets leidend subjectivisme dat ook het geloof erbij betrekt.

Het Woord is dat van de Heer en men kan de waarheid niet aanpassen aan ons voelen, aan ons gevoel. Het geloof is geen religieus sentimentalisme, een gewaarwording, een oppervlakkige gevoeligheid en het is evenmin alleen maar aantrekkingskracht; het geloof is vooral gehoorzaamheid aan het woord van de Heer.

Ook dit is een verleiding van onze tijd: de problemen vermijden, ieder krachtig spreken uithollen om het light, zonder consistentie te maken. De mode van oppervlakkigheid, van wat light is, is niet alleen een diëtisch vereiste om niet dik te worden, om de lijn te behouden of om niet te sterven aan obesitas – met de belachelijke situaties van personen die alles eten wat ze kunnen, maar uiteindelijk aan het einde van de maaltijd een koffie met een light zoetstof drinken –, maar het betrekt ook de wijze van denken en handelen erbij.

Men eet light, men denkt light en men handelt light. De opvoeding moet light zijn, ouders en leraren moeten light vormen, ook het geloof en de godsdienst moeten light zijn om niet bovenmate de gevoeligheid en de emotionaliteit van de persoon te raken. Het risico is dat de ouders zo light worden dat ze slaven worden van de grillen van hun kinderen.

Het geloof is een sterk, alles behalve light, voedsel; men predikt het vastberaden en krachtig. Als men light wil zijn om niet lastig te zijn, kan men het evangelie niet verkondigen. Als het beeld van een Christus die op bloedige wijze aan het kruis is gestorven, onverdraaglijk is en men het toneel zoeter en schoner wil maken, zonder teveel bloed en met het elimineren van het kruis, dan betreft het geen Christus meer. Men kan geen Christus die sterft, maar dan op een lighte manier, presenteren.

Het is vooral voor de jongeren belangrijk leren vastbesloten, sterk te zijn door middel van het luisteren, de studie, de reflectie en de kennis zonder zijn geweten te laten manipuleren, om, wanneer het ogenblik daar is, te komen tot een definitieve en onwrikbare beslissing, waaraan men tot het einde trouw moet blijven.

Standvastigheid en trouw zijn niet achterhaalde deugden, maar integendeel de sleutel om in een steeds grilligere en consumistischere maatschappij te leven.

Ieder zal zijn eigen kruis tegenkomen, dat niet een van de zovele is die wij persoonlijk voor onszelf fabriceren, maar alleen dat welk de Heer ons geeft. Als wij niet hierlangs gaan door de strijd en de inspanning te aanvaarden om de hindernissen te overwinnen, zullen wij nooit authentieke mannen en vrouwen kunnen zijn.

En moge de zegen van de almachtige God,

Vader en Zoon en Heilige Geest,

over u neerdalen en altijd bij u blijven.

Amen.

Don Emilio Grasso

(Vertaald uit het Italiaans door Drs. H.M.G. Kretzers)

27/10/2021