Mijn beste vrienden,
Wie mij kent weet goed dat ik niet een man van verjaardagen ben.
En hierin ben ik, dat weet ik goed, heel weinig Paraguayaans.
En daarom vier ik – naast alle leeftijdsgebonden ongemakken waarmee wij, zoals ik vaak herhaal, moeten leren leven en die wij moeten aanvaarden als het geschenk dat God ons geeft – vandaag in mijn geliefde parochie Sagrado Corazón de Jesús de 57ste verjaardag van mijn priesterwijding niet.
Ik vier deze dag door mij voor Jezus, tegenwoordig in de heilige Eucharistie, te plaatsen en als op een bioscoopscherm het gezicht en de figuur van al degenen die ik in mijn lange leven heb ontmoet, voorbij te laten komen.
U kunt er zeker van zijn dat u in deze lange film van mijn leven allen aanwezig zult zijn met uw “vreugde en hoop, droefheid en angst” die u mij vooral in onze telefoongesprekken hebt doorgegeven en blijft doorgeven.
Op deze dag houd ik op een bijzondere wijze zoveel dierbare personen voor ogen die wij niet meer met de ogen van het lichaam zullen kunnen zien.
Tegen de familieleden en de intiemste vrienden die het verschrikkelijke lijden van de laatste en definitieve reis van hun dierbare verwanten en vrienden hebben gekend, herhaal ik vandaag wat ik zo vaak heb gezegd:
“Vergeet niet dat wij christenen zijn en dat in onze geloofsbelijdenis wij belijden dat wij geloven in God, schepper van alles wat zichtbaar en onzichtbaar is”.
Dat betekent niet dat wat onzichtbaar is voor onze lichamelijke ogen, niet bestaat. Het blijft bestaan en in het geloof in de gekruisigde en verrezen Christus geloven wij dat zij die hun reis op aarde hebben beëindigd, vandaag te midden van ons zijn zoals zij het nooit geweest zijn: vrij en vol van leven.
In deze tijd waarin ik mij voor uw ogen onzichtbaarder heb gemaakt, heeft onze geliefde parochie in alle opzichten vorderingen gemaakt.
Ten overstaan van Christus, tegenwoordig in de Eucharistie, zie ik u allen en ontvang ik van uw werk en uw trouw en van uw onvergetelijke liefde voor de zwaksten en behoeftigsten de mooiste gave waarop ik kon hopen.
Ik groet u allen, mijn geliefde kinderen, broeders en zusters, vaders en moeders.
Ja! Mijn vaders en moeders, omdat u mij werkelijk zoveel nederige dingen, tegelijk rijk aan geloof, hoop en liefde, hebt geleerd.
Voor u allen een omhelzing met de genegenheid van altijd.
(Vertaald uit het Italiaans door Drs. H.M.G. Kretzers)
31/10/2023