Geschiedenis van Theresa Capdevila

De morgen van 25 oktober 2019 heeft voor altijd het leven getekend van Theresa Capdevilla, een Paraguyaanse van 47 jaar, die als hulpkracht in de verpleging, ouderen bijstond op 40 kilometer van Ypacaraí, haar stad.

Haar dagen begonnen om vijf uur ‘s morgens. Zij reisde tot zes uur langs wegens in slechte staat, met een openbaar vervoer van een zeer slechte en uitputtende dienstverlening.

Zoals zeer velen van haar landgenoten die grote offers onder ogen zien, wachtte Theresa lang op de bus in gebieden die gevaarlijk waren ten gevolge van de maatschappelijke onveiligheid, het klimaat, het verkeer, het gebrek aan respect voor de verkeersregels en het niet bestaan van voet- en fietspaden.

Die dag is zij na met haar moeder van 80 de mate gedronken en haar goedendag gezegd te hebben, van huis vertrokken om op de bus te wachten op een stoep van de straat die in werkelijkheid een zeer drukke internationale verkeersader is, die door de stad heen loopt. Onverwachts heeft een auto haar aangereden en haar op slag het rechterbeen afgerukt. In een ogenblik is haar leven veranderd.

Toen zij haar ogen weer geopend heeft, lag zij in een ziekenhuisbed met rondom haar heen de artsen die haar vertelden wat er was gebeurd. Wanneer de narcose is uitgewerkt, is de werkelijkheid nog harder gebleken, toen zij voelde dat een van de benen die het haar mogelijk maakte zich te bewegen, zich te ondersteunen op haar uitputtende reizen en te werken, er niet meer was. Haar leven was verminkt.

Zij had geen kinderen; weinig jaren tevoren was zij weduwe geworden en was blijven wonen in het huisje dat zij samen met haar echtgenoot op dezelfde binnenplaats van haar ouders had gebouwd. Haar vader was een jaar eerder onverwachts gestorven en zij had de verantwoordelijkheid op zich genomen om voor haar moeder en een jongere epileptische zus te zorgen. Zij was gewoon op de vrije dagen van de week de parochie te bezoeken, omdat zij in het weekend altijd werkte.

Vanaf de eerste dagen in het ziekenhuis besloot zij zich geheel aan de Heer toe te vertrouwen in het gebed. Haar geloof liet kreten naar de hemel horen en haar hoop, die op Christus was gebaseerd, veranderde in een vlam die, hoewel zwak, nooit zou doven. Deze houding van geloof en hoop heeft haar geholpen om – ook al was dat duidelijk met veel pijn, opoffering en angsten – aan het begin van een nieuwe dramatische fase van haar leven het hoofd te bieden.

Het lange proces van herstel, dat nog moeilijker was gedurende de pandemie, en de bezorgdheid dat zij de familie geen economische ondersteuning meer kon garanderen, veroorzaakten bij haar ook innerlijke wonden. Het verlies van autonomie bracht bij haar een diep gevoel van schaamte en frustratie teweeg, omdat zij in een ogenblik was veranderd van iemand die hulp verleende, in iemand die deze moest krijgen.

Theresa is een van de personen die ter zijde wordt gestaan door de Caritas-groep van de parochie Sagrado Corazón de Jesús van Ypacaraí, die zij dankzij haar edelmoedige en nederige aard geweldig dankbaar is.

Behalve de eigen fysieke broosheid (zij beweegt zich op krukken en heeft een ambachtelijke prothese) heeft zij ook de verslechtering van de gezondheid onder ogen moeten zien van haar zus Carolina, bij wie een hersentumor is geconstateerd en die is onderworpen aan een complexe chirurgische ingreep; deze laatste heeft een lang verblijf op de intensive care vereist en bijna drie maanden ziekenhuisopname, waarin Theresa altijd aan haar zijde is gebleven, daarbij haar eigen noden ter zijde schuivend en haar eigen fysieke beperkingen vergetend.

Op de meest kritieke ogenblikken van de ziekte van Carolina heeft Theresa, toen de artsen zelfs twijfelden aan de mogelijkheid van een herstel, zich vastgeklampt aan het geloof en de hoop levend gehouden dat haar zus naar huis zou terugkeren, waar zij zich op dit ogenblik bevindt, met liefde verzorgd door Theresa zelf en hun bejaarde moeder. Nu voedt zij zich door middel van een sonde en hoewel het proces langzaam is, dragen de fysiotherapiesessie en de medische controles geleidelijk bij aan het terugkrijgen van de spraak en de beweging.

Ondanks haar fysieke beperkingen heeft Theresa sterkte en veerkracht getoond en een manier gevonden om economische inkomsten te genereren: met gerecycled materiaal vervaardigt zij bloempotten die zij met plantjes verkoopt.

Theresa is een levend voorbeeld van geloof, hoop en liefde. Haar positieve energie, de vreugde en de dankbaarheid die zij in kleine gebaren tot uitdrukking brengt, zijn bewonderenswaardig.

Zij blijft de parochie bezoeken en ontroert door haar gebed voor de meest behoeftige zieken, een weerspiegeling van het diepe verlangen van haar hart om anderen te helpen.

Mary Portillo

(Vertaald uit het Italiaans door Drs. H.M.G. Kretzers)

09/02/2026