Een model voor de jongeren van ons millennium

Deel een

Geroepen om “origineel” en geen “fotokopie” te zijn

Carlo was een moderne jongere, maar een die de voorbijgaande modes en de modellen die geen zin aan het leven geven, heeft weten af te wijzen. Hij zei dat modes voorbijgaan, maar stijl blijft.

“Hij wist heel goed dat deze mechanismen van de communicatie, de reclame en de medianetwerken nuttig gebruikt kunnen worden om ons tot subjecten te maken die in slaap zijn gevallen, afhankelijk van de consumptie en de nieuwigheden die wij kunnen kopen, geobsedeerd door vrije tijd, opgesloten in negativiteit. Hij heeft echter de nieuwe communicatietechnieken weten te gebruiken om het evangelie door te geven, om waarden en schoonheid te communiceren. Hij is niet in de val gelopen”^[1].

Hieruit kan men de diepe betekenis halen van de woorden van Carlo, die de jongeren uitnodigt deze overweging te doen: “Allen worden als origineel geboren, maar velen sterven als fotokopie”^[2].

Carlo “zag dat veel jongeren, ook al leken zij verschillend, in feite uiteindelijk gelijk zijn aan de anderen, wanneer zij achterna lopen wat de machtigen hun door de mechanismen van consumptie en bedwelming opdringen. Op deze manier laten zij de gaven die de Heer hun heeft gegeven, niet ontluiken, bieden zij deze wereld niet de zo persoonlijke en unieke vermogens aan die God in ieder heeft gezaaid”^[3].

Hij was overtuigd van de noodzaak in de huidige maatschappij van de kennis en het gebruik van internet om niet in de wereld van het werk gemarginaliseerd te worden. Maar hij was ook overtuigd dat veel modes die op internet worden overgebracht, de vrucht zijn van commerciële speculaties en van consumisme.

Hij was altijd klassiek gekleed. Hij volgde de modes niet en zocht niet naar grote reizen voor vakanties in het buitenland, zoals zijn kameraden wel deden; hij bracht zijn vrije tijd liever door bij zijn familie in Assisi, een stad, rijk aan spiritualiteit, waar hij ook zou vragen om begraven te worden.

De getuigenissen van de jongeren van het lyceum waar hij heen ging, en van de leraren stemmen overeen in definitie van Carlo als een buitengewone, zeer intelligente en tegelijkertijd nederige jongen; hij had heel duidelijke ideeën en in de klas wist hij zijn geloof en zijn overtuigingen te verdedigen, wanneer er debatten waren.

Carlo wist tegen de stroom in te gaan en hij bekommerde zich niet om de gevolgen van de grappen die zijn klasgenoten soms met hem uithaalden. Hij zei dat het probleem van vandaag een gebrek is aan “kritische zin” met het risico dat men opgeslokt wordt door hetgeen de media voorhouden, en de eigen vrijheid verliest^[4].

De eucharistie, de autoweg naar de hemel

De eucharistie had een bijzondere plaats in het leven van Carlo. Hij definieerde deze als “mijn autoweg naar de hemel”^[5]. Hij was gefascineerd door de Liefde van Christus die ieder van ons nabijkomt in de eucharistie, terwijl Hij altijd tegenwoordig is in het tabernakel. Carlo zei dat hij dankzij haar dezelfde rijkdom beleefde als degenen die meer dan tweeduizend jaar eerder Jezus hadden gekend in Palestina.

In deze zin weigerde hij zijn vader te begeleiden op een pelgrimstocht naar het Heilige Land; hij bleef liever in Milaan, zei hij, omdat hij alle dagen de Heer ook kon ontmoeten en ontvangen.

Na de Eerste Communie, die hij met 7 jaar ontving, ging Carlo alle dagen naar de mis en bleef korte tijd in aanbidding en dialoog voor het Allerheiligste Sacrament. Hij bewonderde het gebaar van de heilige Johannes die gedurende het Laatste Avondmaal zijn hoofd op het Hart van Jezus legde; hij wilde zoals de heilige Johannes de vriend van Jezus zijn en het Heilig Hart liefhebben dat zich tot het einde der tijden geeft in de eucharistie.

In de eucharistische aanbidding vond Carlo de bron en het geheim van de liefde voor de naaste: hij begreep beter “hoe met de anderen de dialoog aan te gaan”. Deze opmerking maakte hij tegen zijn pastoor, die hem vragen had gesteld, verwonderd als hij was over de trouw van Carlo van kleins af aan aan dit gebed. Zijn pastoor was samen met zijn geestelijk leidsman ervan overtuigd dat Carlo eens priester zou worden.

Tot de jongeren van vandaag die op zoek zijn naar de zin, zegt Carlo door zijn liefde voor de eucharistie en zijn naastenliefde eenvoudigweg dat de vriendschap met Jezus de diepe zin van het leven is: “Altijd verenigd zijn met Jezus, dat is mijn levensprogramma”^[6]. En deze eenheid met de Heer maakte hem steeds meer gelijkvormig aan zijn Liefde.

Carlo had ook de Maagd Maria lief en van kleins af aan bad hij alle dagen de rozenkrans. Als jongen zei hij dat “Onze-Lieve-Vrouw de enige Vrouw is van mijn leven” en hij miste nooit “de meest galante afspraak van de dag”^[7], het bidden van de rozenkrans.

Wat verschijningen betreft, werd Carlo getroffen door de nederigheid van de personen die door Maria waren uitgekozen, en door de uitnodiging om offers te brengen voor de bekering van de zondaars.

De gave van zijn leven

Toen de ziekte hem trof bij het ontluiken van zijn leven, onderging hij deze niet, maar maakte er een gave van: hij bood zijn lijden aan voor de paus, voor de Kerk.

Hij behield zijn kalmte ondanks zijn fysiek lijden, een feit dat het medisch personeel verbaasd deed staan; in de laatste dagen zei hij tegen zijn moeder dat hij tevreden was ieder ogenblik dat de Heer hem had gegeven, goed gebruikt te hebben en te sterven zonder iets gedaan te hebben dat God niet behaagde.

Zijn moeder vertelt dat Carlo vóór zijn ziekte al had gezegd dat hij “altijd jong” “zou blijven”! “Hij wist” dat hij jong zou sterven en wel ten gevolge van een hersenbloeding. Na de snelle ontwikkeling van de leukemie maakt een hersenbloeding inderdaad een einde aan zijn leven.

Zijn moeder vond tussen zijn spulletjes na de dood een video die twee maanden eerder was gemaakt. Carlo had hem opgenomen, zeggend dat hij spoedig zou sterven. Mystieke voorgevoelens, openbaringen...? Moeilijk te zeggen. Maar deze beelden gaan rond op het web en maken een grote indruk op degenen die ze zien.

Zijn vader, een gereserveerd man, heeft getuigd dat de “brute” dood van Carlo hem zonder enig referentiepunt had achtergelaten, in een totale duisternis, ook van het geloof; en dat hij alleen na lange tijd kon begrijpen dat er een groter liefdesplan was dat tot uitdrukking kwam in de zoon^[8].

De vader had altijd de volgzaamheid van Carlo in het gezin bewonderd; dat was voor hem een teken van de nederigheid die hij vervolgens jegens de Heer heeft gehad^[9].

Carlo was dus een jongere met een eenvoudig en tegelijkertijd buitengewoon geloof: hij laat de jongeren een voorbeeld na van de liefde in een dagelijkse trouw aan de Heer en het jeugdig elan van de gave van zijn leven in het zich openstellen voor anderen en armen, de hartstocht voor de communicatie via internet om de Liefde van Christus te doen kennen; ten slotte het kalme aanvaarden van de ziekte en de dood als het uur dat was geslagen voor de ontmoeting met de Heer.

Intussen begeleidt en beschermt een jonge heilige de jongeren. Zo zullen zij de media kunnen benaderen met een kritische geest en Carlo kunnen nemen als model, vooral voor het zoeken naar hun originele weg naar een beleefd en gedeeld geloof.

Antonietta Cipollini

_______________

^[1] Christus vivit, 105-106.

^[2] “Zo gebeurt het, zei Carlo, dat ‘allen worden geboren als origineel, maar velen als fotokopie sterven’. Laat het niet gebeuren dat je dat overkomt”, in Christus vivit, 106.

^[3] Christus vivit, 106.

^[4] Vgl. N. Gori, Dall’informatica al cielo…, 86.

^[5] Vgl. N. Gori, Dall’informatica al cielo…, 105.

^[6] Vgl. N. Gori, Dall’informatica al cielo…, 39.

^[7] Vgl. N. Gori, Dall’informatica al cielo…, 163.

^[8] Vgl. een documentaire over zijn leven: Carlo Acutis – la vita e le testimonianze – volledig, op https://www.youtube.com/watch?v=jHBBEqK_SHw

^[9] Vgl. Meeting dei Giovani 2020: alla scoperta di Carlo Acutis (Meeting van de Jongeren 2020: op verkenning naar Carlo Acutis), op www.youtube.com/watch?v=3vjaOt-wOQ0

(Vertaald uit het Italiaans door Drs.H.M.G. Kretzers)

09/09/2024