Ik verlaat jullie om andere schapen te zoeken

 

Wat deden wij toen? Wij bleven niet zitten, wij pleegden geen zelfmoord, zoals Tenco, wij zagen niet af van de maan of de onsterfelijkheid, wij vluchtten niet in de dromen over een andere wereld, maar wij begonnen hier de nieuwe wereld te bouwen, iets dat misschien dwaas was, maar van deze wereld. Reeds en nog niet, zoals Cullmann zou zeggen, in een voortdurende spanning die ons nooit verlaat.

 

Tegenover bepaalde mythen was ik vrij sceptisch. Orwell, Koestler, Sartre en onze Silone hadden mij uitvoerig gevaccineerd. Maar het knagen van het manicheïsme huist altijd in ons hart en niet alleen in onze hersenen.

 

Ik ben diep onder de indruk van de eerste toespraken en homilieën van paus Franciscus.

Ik heb mij verplicht gevoeld zonder enige aanmatiging de oorsprong van mijn roeping en de eerste jaren van mijn priesterambt, de jaren die heel mijn leven hebben gebrandmerkt, te vergelijken met dit binnenstromen van een lentebries in het leven van de Kerk.

 

"Pino was het eerste kind dat ik ontmoette onder de bewoners van de barakken van Quarticciolo-Alessandrino, toen ik na twee jaar parochie het verlof kreeg van de kardinaal vicaris van Rome om te gaan leven tussen die krotten".

 

Homilie tijdens de eremis van Emilio Grasso gehouden op 1 november 1966, in de kerk San Saturnino (Rome), waar hij de dag daarvoor tot priester gewijd was.